Educatief programma over vooroordelen, discriminatie en groepsdruk. Via een online game, theatervoorstelling en nagesprek worden jongeren vanaf 13 jaar geconfronteerd met hun keuzes. Hoe reageren ze op discriminatie? Meedoen? Toekijken? Helpen?

Fair Play

  • Printen

Fair Play confronteert jongeren met moslimdiscriminatie, homodiscriminatie en antisemitisme en daagt ze uit bewust na te denken over hun eigen handelen. Welke rol neem jij aan op cruciale momenten? Doe je mee? Help je? Kijk je toe? Ook ‘niets doen’ heeft gevolgen… Hoe komt het dat je wel wilt reageren maar het toch niet doet? 

Play Fair Play!

Wie wordt de aanvoerder? Your decisions matter. 

Naar de game

e-Book Begin bij jezelf

e-Book over over de werking van sociaal-psychologische mechanismen als vooroordelen en discriminatie, met foto’s en cartoons.

Meer

Het Fair Play programma bestaat uit drie onderdelen: een online game met discussiewerkvorm, een theatervoorstelling en een uitvoerig nagesprek. 

Ik weet niet waarom ik niets deed. Luiheid misschien. Of hoop dat iemand anders het wel doet. Maar dat gebeurde dus niet… best wel erg.

Leerling (15 jaar) Vakcollege de Hef in Rotterdam

De online game

De game laat zien hoe jouw gedrag invloed heeft op situaties. Jongeren reageren op gebeurtenissen waar sprake is van discriminatie. De drie rollen - dader, toeschouwer en helper - nemen ze hierbij bewust of onbewust in. En dat zorgt weer voor een reactie bij de personages Julia, Ab en Remco. 

 

Handelingen en gevolgen

Het spel daagt spelers uit om bewust na te denken over hun eigen handelen. Op cruciale momenten worden spelers persoonlijk aangesproken om over een dilemma te oordelen. Ze moeten een keuze maken uit een beperkt aantal mogelijkheden. Hun handelingen beïnvloeden de reacties van de fictieve karakters en de verdere ontwikkeling van het verhaal.

Keuzes bijstellen

Jongeren geven op vier momenten aan wie van de personages de aanvoerder van het voetbalteam wordt. Aan het begin van de game beslissen jongeren dit nog op basis van hun eerste indruk, maar tijdens de game komen ze steeds meer te weten over hun teamgenoten. Want ook Julia, Ab en Remco zijn afwisselend dader, toeschouwer en helper. Jongeren kunnen hun beslissing bijstellen op basis van hoe de personages reageren op de gebeurtenissen in de game. 

Confrontatie met keuzes

Aan het eind van de game worden jongeren geconfronteerd met de keuzes die ze in de game hebben gemaakt. Julia, Ab en Remco vertellen in een persoonlijke boodschap wat de gebeurtenissen met ze gedaan hebben. Hoe voelt het bijvoorbeeld om steeds maar weer ‘grappige’ opmerkingen naar je hoofd geslingerd te krijgen die gewoon discriminerend zijn? Jongeren horen ook wat ze anders hadden kunnen doen. Ten slotte bepalen ze tijdens het positiespel hoe ernstig ze een bepaalde situatie vinden door kaarten op volgorde te leggen. Jongeren krijgen door deze oefening meer inzicht in hun eigen houding en in het effect van uitspraken op anderen. 

Jongeren spelen de game. STC in de Kuip, Rotterdam 2016. Foto Cris Toala Olivares

Discussiewerkvorm

Jongeren spelen eerst indvidueel de game en gaan vervolgens in kleinere groepjes aan de slag met een positiespel van vijf kaarten met tekeningen van beledigende opmerkingen/ vooroordelen en discriminerende situaties. Tijdens het spel bepalen jongeren zelf hoe ernstig een bepaalde situatie is door de kaarten op volgorde te leggen. Het gaat daarbij om wat ze zelf vinden. Jongeren krijgen door deze oefening meer inzicht in hun eigen houding en in het effect van uitspraken op anderen.

Afsluiting

Wat kunnen jongeren zelf doen om positief te reageren op een discriminerende uitspraak? Als afsluiting leest de docent een situatie voor. In groepjes bedenken jongeren hun eigen handelingsopties en schrijven die daarna op het bord. Welke reacties steunen het slachtoffer?

Een foto van het schoolbord kun je delen op www.facebook.com/speelfairplay. Het origineelste bord maakt kans op een prijs. Vermeld hierbij de naam van de school en de klas.

Jongeren discussieren tijdens het positiespel. STC in de Kuip, Rotterdam 2016. Foto Cris Toala Olivares