Als ‘s avonds de finale van Mahler’s tweede symfonie door mijn koptelefoon schalt, weet ik het zeker: “Het bezoek aan het Anne Frankhuis heeft me geraakt. “
Reeds enige tijd stond de reis naar Prinsengracht 263 op het verlanglijstje van mijn 10-jarige zoon Bram en op een koude dag in januari togen wij beiden naar het in de loop der jaren zo bekend geworden pand.
Lopend vanaf het Centraal Station realiseer ik me dat verschillende huizen en bruggen die we passeren nog net zo zijn als tijdens de Duitse bezetting. Een gek idee dat we hier samen door het vaak nog zelfde decor als toen lopen.
Vanaf de Nieuwezijds Voorburgwal slaan we rechts af de Raadhuisstraat in en zijn we weldra nog maar enkele meters verwijderd van onze bestemming. Bij de Westertoren gaan we de Prinsengracht op en de wens van Bram kan bijna in vervulling gaan.
Het is nog rustig en voor dat we het weten staan we oog in oog met de boekenkast waar achter zich twee jaar lang angst moet hebben afgespeeld.
Het pand is groter dan ik had verwacht en de ruimtes achter de schuildeur zijn beangstigend echt. Ik heb alles gevoeld, de trapleuning, de lichtschakelaars, de deurknoppen en in gedachten de door Anne aangebrachte plaatjes op het inmiddels door vocht aangevreten behang.
In het gedeelte waar verschillende foto- en filmbeelden van de vernietigingskampen worden getoond, is bij sommige bezoekers een ingetogen gesnotter hoorbaar en enkele seconden later moet ook bij mij de bril even af.
Als we uiteindelijk de ruimte ingaan waar het dagboek tentoongesteld is, ben ik verrast door de actualiteit die het boekje qua uiterlijk uitstraalt:
De kaft met het rode ruitjesmotief had gisteren bij de HEMA gekocht kunnen zijn. Ik besef dat ik slechts enkele centimeters verwijderd ben van het manuscript dat inmiddels door miljoenen mensen over de hele wereld is gelezen en ik ben opeens heel dicht bij de oorlog.
Bram wil nog een keer naar de boekenkast en even later zitten we in het bijbehorende restaurant en drinken nog wat. Ik zie een voldaan en bovenal geïmponeerd jongetje achter een warme chocomel met een torenhoge bult slagroom. Als ik hem vertel dat we ook nog een patatje gaan halen en tenslotte Nemo zullen aandoen, kan zijn dag niet meer stuk.
We verlaten de Prinsengracht en gaan richting station.