In november 1943 beginnen de Verenigde Staten een groot offensief tegen Japan. Het doel is om richting de Filipijnen door te stoten en het Japanse leger daar te verdrijven. Maar Japan heeft talloze eilanden bezet in de Stille Oceaan en is daardoor heel moeilijk te verslaan. Om de eilanden te veroveren, bedenken de Amerikanen een strategie: het zogenaamde leapfrogging (haasje-over). Ze vallen niet de belangrijkste en best verdedigde eilanden aan, maar juist de omliggende eilanden. Op deze manier kunnen ze de Japanse eenheden isoleren en van hun bevoorradingslijnen afsnijden, zonder veel tijd en manschappen aan gevechten te verliezen.
De aanval begint op de Gilberteilanden tussen Hawaï en Papoea-Nieuw-Guinea. Op 20 november begint een Amerikaanse vloot met de beschieting van Tarawa, één van de eilanden. Aanvankelijk verloopt de aanval moeizaam. De Japanners zijn voorbereid op een invasie en hebben extra troepen ingezet. Door laag water komen de Amerikaanse landingsschepen niet dicht genoeg bij het strand en moeten de soldaten met veel moeite door het water zwoegen. In de middag lukt het de Amerikanen om op meerdere plekken aan land te komen. Hierna verliezen de Japanners steeds meer terrein en op 23 november hebben de Amerikanen de slag gewonnen.
De Amerikanen verliezen 1700 manschappen. Aan Japanse zijde sneuvelen bijna 4700 soldaten. Ze hebben zich doodgevochten. Slechts 17 worden krijgsgevangen gemaakt.
