Getto's in het bezette Polen

Op 8 oktober 1939 stichten de Duitsers hun eerste getto voor Joden in Piotrków Trybunalski, een stad in het westen van het veroverde Polen. Alle Joden in deze plaats moeten er gaan wonen. Joden uit de omgeving worden ernaartoe overgebracht. Wanneer de Joodse inwoners niet uit zichzelf verhuizen, worden ze er met geweld heen gebracht door de Duitsers. Al snel volgen meer getto’s. In 1940 richten de nazi’s er ongeveer 90 in.

Het getto van Piotrków is open, maar de meeste getto’s zijn met muren, hekken en prikkeldraad afgesloten. Joden moeten in de getto’s wonen zodat ze geen contact meer hebben met niet-Joden. Ook kunnen de nazi’s zo hun levensomstandigheden beheersen. In een aantal getto’s, zoals dat van Łódź, werken de bewoners als goedkope dwangarbeiders in Duitse fabrieken.

In de getto’s wonen de mensen onder verschrikkelijke omstandigheden. Ze kunnen niet zelfstandig voor eten of medische hulp zorgen. Ze wonen erg krap omdat ze hun huizen moeten delen met andere Joden, vaak onbekenden. Niet-Joodse Polen die hen helpen worden zwaar gestraft. Joden sterven er van de honger en door ziekte.

Het aantal inwoners van getto’s loopt uiteen van 500 tot tienduizenden. Het grootste getto wordt in oktober 1940 in Warschau ingericht. Daar gaan ongeveer 450.000 Joden wonen, van wie meer dan helft uit andere plaatsen komen.

Sommige getto’s worden na verloop van tijd opgeheven en hun bewoners worden in  andere getto’s geplaatst. De meeste joden blijven echter in de getto’s wonen totdat de nazi’s hen in 1942 deporteren naar pas gebouwde vernietigingskampen.

90% van de Joodse bevolking in het voormalige Polen is door de nazi’s vermoord: bijna 3.000.000 mensen.