Als de Eerste Wereldoorlog in 1918 eindigt, beginnen in Parijs vredesonderhandelingen. Duitsland wordt aangewezen als hoofdschuldige van de verwoestende oorlog. Deze afspraken staan in het Verdrag van Versailles, vernoemd naar het paleis waar de landen het verdrag tekenen.
Het Verdrag van Versailles leidt tot woedende reacties van de Duitse bevolking. Duitsland moet namelijk een enorm bedrag betalen aan de landen waar het tegen vocht om de schade te vergoeden. Daarnaast willen Frankrijk, Engeland en de Verenigde staten voorkomen dat Duitsland opnieuw sterk genoeg wordt om een oorlog te beginnen. Duitsland mag van hen slechts een kleiner leger houden.
Ook moet Duitsland grondgebied afstaan. Frankrijk krijgt Elzas-Lotharingen en de kolenmijnen in het Saargebied. Het Rijnland mag Duitsland houden, maar geen leger meer hebben. Het Duitse bestuur in het Rijnland wordt vervangen door een bestuur van Groot-Brittannië en Frankrijk - de oude vijanden van Duitsland. In het oosten verliest Duitsland een groot stuk land. Dit stuk wordt een deel van Polen, dat ook land krijgt van Rusland en Oostenrijk-Hongarije. Ook verliest Duitsland zijn koloniën in Afrika en Azië.
De Duitsers vinden niet dat zij de schuld moeten krijgen van de oorlog. Ook zien ze het verlies van grondgebied als een vernedering. De torenhoge herstelbetalingen zorgen bovendien voor grote armoede in het land.