Vanaf begin juli 1941 kunnen mensen in Nederland geen visum voor de Verenigde Staten meer krijgen. Dat geldt ook voor Otto Frank en zijn gezin.
Otto heeft in 1938 toegang tot de Verenigde Staten aangevraagd. Doordat veel Joden vanaf 1938 Duitsland willen ontvluchten zijn er zoveel aanvragen dat het erg lang duurt voordat zijn aanvraag behandeld wordt.
Op 14 mei 1940 wordt het consulaat in Rotterdam vernietigd door het zware bombardement op de stad. Daardoor is de hele administratie verdwenen. Alle aanvragers moeten hun papieren opnieuw verzamelen en inleveren. Bovendien is de Amerikaanse overheid strenger geworden, omdat ze bang is om Duitse spionnen binnen te laten.
Ook Otto gaat verder met zijn aanvraag, maar hij krijgt een zware tegenslag. Iedere immigrant moet voor zijn aanvraag in het Amerikaanse consulaat worden geïnterviewd, maar in juli 1941 wordt het consulaat in Nederland gesloten. Als hij al wordt uitgenodigd voor zo’n interview, dan zal hij naar een consulaat moeten gaan in Zuid-Europa. En dat is voor hem niet te doen.
Otto start hierna nog een aanvraag voor een visum voor Cuba. Deze wordt geannuleerd op 11 december 1941. Hij heeft nu eigenlijk geen kansen meer om met zijn gezin naar een veilig land te gaan.